In mei 2005 was ik bijna een week in Dublin.
Tijdens een stadswandeling werd ik erg getroffen door een beeldengroep die de tijd van grote armoede, honger, pijn en dood in Dublin op aangrijpende wijze liet zien:
broodmagere mannen en vrouwen met kinderen en hond, die met wezenloze blik en de dood al in hun ogen bijna als geesten door de stad leken te dolen.
Uit deze beeldengroep raakte een vader, die een uitgehongerd kind dat dood over zijn schouders hing meetorste, me daarbij extra diep.
Van de vele foto’s die ik toen vanuit intuïtie en gevoel in hoog tempo van deze beeldengroep heb gemaakt, is het getergde en wanhopig pijnlijke gezicht van deze man en de bijna zielloze blik van enkele anderen het vertrekpunt geweest van een aantal schilderijen.
Maar ook andere indringende emoties en ervaringen uit de alledaagse werkelijkheid hebben nu eens meer, dan weer minder zichtbaar een plek gekregen in de schilderijen onder het thema “Leven en Dood”.
Man Die Veel Heeft Geleden
2005, acryl, 100x150