Deze 3 schilderijen zijn geïnspireerd op een beeld dat Rodin maakte in 1895 met dezelfde titel:
hij probeerde hiermee de moeilijkheid te symboliseren om je fantasie en idealen te volgen. Maar het Icarus-verhaal is nog voor veel meer uitleg vatbaar…
Mensen hebben van nature geen vleugels, maar hebben ook ambities, willen grenzen verleggen en hun gegeven situatie ontstijgen: daardoor ontstaat er ook iets nieuws en is er vooruitgang.
Máár: is de mens niet te eindig om zo hoog te kunnen vliegen? Wat verheft een mens en waar ontketent hij zijn eigen val?
De door mij geschilderde doeken hebben mijns inziens geen duidelijke onder- en bovenzijde. Je kunt zelf kiezen hoe je Icarus zou willen zien: in de ene positie lijkt hij neer te storten en in de andere lijkt hij bijna op zijn vleugels te rusten en verrijzen. Het beeld krijgt daarmee dan ook iets verhevens-overstijgends, ook iets spiritueels-religieus.
Fall Of Icarus I
2004, olieverf en acryl, 100x150
Fall Of Icarus II
2004, olieverf en acryl, 100x150
Fall Of Icarus III
2004, olieverf en acryl, 100x150
Over het Icarus-verhaal volledigheidshalve nog het volgende:
aan het begin van onze jaartelling schreef Ovidius in zijn “Metamorphosen” het verhaal van de beroemde Griekse mythe over Icarus.
Icarus, de nieuwsgierige en overmoedige zoon van architect en uitvinder Daedalus, zit samen met zijn vader op last van koning Minos vast op het eiland Kreta, waar ontsnappen eigenlijk niet mogelijk is. Maar Daedalus verzint een list om toch te ontsnappen en bouwt vleugels van veren, gelijmd met bijenwas. En als ze dan eenmaal de vrijheid tegemoet vliegen, volgt de nieuwsgierige Icarus niet langer meer de adviezen van zijn vader en gaat hij hoger en hoger vliegen, gelokt door verre luchten. Hij gaat recht op de zon af en de hitte doet de was die zijn vleugels bijeenhoudt smelten, waarna hij met vleugelloze armen in het rond slaat en -om hulp roepend naar zijn vader- naar beneden stort…